تعلیق همیشه مربوط به انرژی هسته ای نیست. یک وقتهایی خود آدم هم در وضعیت تعلیق قرار می گیرد.
تعلیق آدمها زمان بی خبریشان است. آدم بی خبر متوجه تغییرات نیست و رفتارش بر اساس تصوراتش است، در حالی که محیط اطراف در حال تغییر دائمی و تحول مستمر است.
وقتی دو سه هفته ای است که خانه نیامدی و همچنین به خاطر چند روز مسافرت کاملا در حالت بی خبری قرار می گیری متوجه این تغییرات می شوی. اینجا تغییرات زیادی صورت گرفته و تو از آن بی خبر بوده ای. شاکی می شوی که چرا مثلا فلان چیز را به تو خبر نداده اند. فکر می کنی که اگر خبر داشتی حداقل یک سر به خانه می زدی، شاید هم نه.
من احساس می کنم که گرچه سعی می کنیم در جریان بسیاری امور قرار بگیریم و از چند و چون برخی ماجراها سر در بیاوریم، اما همیشه اخباری که نداریم زیاد هستند و از اتفاقات بسیاری جا مانده ایم.
نمی دانم خوب است یا نه اما اگر از چیزهایی خبر داشتیم شاید به گونه ای دیگر رفتار می کردیم.
ما در یک تعلیق نسبی و دائمی هستیم.