دوشب پیش گفتگوی ویژه خبری شبکه دو با حضور سفیر آلمان برگزار شد. انتخاب سفیر آلمان ظاهرا به دلیل ریاست دوره ای این کشور بر اتحادیه اروپا و در ارتباط با پرونده هسته ای ایران صورت گرفته بود.

به نظرم این برنامه چندتا نکته جالب داشت.

اول اینکه برای اولین بار بود که من می دیدم حرفهای غربیها مستقیما از سوی خودشان بیان می شود و دیگر با چندتا زانویی از کارشناسان رنگ و وارنگ تلوزیون برای ما ترجمه و تفسیر نمی شود.

دوم اینکه شخصیت میهمان به مجری اجازه نمی داد که هرچیزی را به غنی سازی اورنیوم ربط دهد و مثلا بگوید که اگراتم نشکافیم، مزارع گندممان محصول نمی دهد، بیمارانمان علاج نمی شوند، جوانانمان بیکار خواهند شد و قس علی هذا.

سوم اینکه بر خلاف تبلیغات مرسوم سفیر تاکید کرد که حق استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای را برای ایران به رسمیت شناخته و تنها بر سر غنی سازی اورانیوم حرف دارند. به نظرم تفاوتی بین حرف او کشورهایی که ما فکر می کنیم هم موضعمان هستند نبود.

چهارم اینکه آقای سفیر شخصیت جالبی داشت. علاوه بر اینکه مدرک تحصیلی اش دکترای فلسفه بود و می توانست برای تاکید بر حرفهایش از هگل مدد بگیرد ( درست مثل سفرا و نمایندگان ما)، می فهمید که در مورد چه چیزی صحبت می کند. او بر خلاف مجری وقتی صحبت می کرد پنجره جدیدی در حرفهایش نمی گشود و موضوع را گم نمی کرد (بازم درست مثل مسئولین ما).
و بالاخره اینکه حیدری یک نکته خیلی قشنگ (به نظر من) را به آقای سفیر یاداور شد و آن اینکه ما در دوران جدید آغازگر هیچ جنگی نبوده ایم. نمی دانم که چرا ما چنین نکاتی را رها می کنیم و چنان با دیگران برخورد می کنیم که گویا هیولاییم و می خواهیم همه را بخوریم.

نهایتا اینکه احساس کردم چنین برنامه هایی می تواند ضمن تاکید بر خواسته های به حق ایران، قدری فضاسازی های احساسی صورت گرفته در ماههای گذشته را تلطیف کند و زمینه را مهیای تصمیمی عقلانی و منطبق بر منافع ملی کند.