این روزها همه چیز در راستای فوتبال است. همه درباره فوتبال حرف می زنند. در تاکسی، توی دانشگاه، کنار باجه روزنامه فروشی و...

آخه جام جهانی شروع شده است. جامی که ما هم یکی از رونق دهندگان آن هستیم و امشب قرار است که تیم کشورمان اولین بازی خود را انجام دهد.

فوتبال یک رقابت تمام عیار است. درست مثل جنگ!

در فوتبال مثل زمانی که میان دو ملت جنگ شده باشد، چشم همه به عملکرد نمایندگان کشورشان(سربازان یا کاروان ورزشی) است. همه در آرزوی پیروزی هستند و با شکست دادن حریف احساس غرور و سربلندی می کنند. شادمانی حاصل پیروزی هاست. چه فتح خرمشهر باشد و چه غلبه بر استرالیا.

اما یک تفاوت اساسی وجود دارد که فوتبال را جذابیت بخشیده و جنگ را نفرت داده است.

این تفاوت در زمان شکست است که نمایان می شود. شکست در میدان جنگ به معنای خرد شدن و سرافکندگی است. بازنده جنگ در زیر سلطه طرف پیروز قرار می گیرد و...

اما در فوتبال، شکست امری پذیرفته شده است. بازنده میدان فوتبال سرافکندگی را برای ملتش به ارمغان نمی آورد و هواداران در میدان فوتبال خرد و تحقیر نمی شوند. چرا که رقابت در فوتبال از اساس پایه ای جز دوستی نداشته است.

بزرگان می توانند از گروه خود بالا نروند و یا حتی به مرحله نهایی جام نرسند اما همچنان بزرگ بمانند.

فوتبال میدان تمرین زندگی است. آمادگی برای موفقیت و آمادگی برای شکست. و البته تداوم زندگی.

فوتبال تمرین به هم رسیدن است. تمرین هم شانی، تمرین رعایت قانون، تمرین پذیرش داوری فرد بیطرف، تمرین سختکوشی و تمرین...

و ما چقدر به این چیزها احتیاج داریم.