پرسیدم بازی چی شد؟ جواب داد که خاک بر سرشون، ۱۲۰ دقیقه دنبال توپ کردند و آخرش باختند.
فوتبال زیباست یا به نظر می رسد که باید زیبا باشد. نشون به اون نشون که چند میلیون نفر می نشینند و نگاه می کنند که چطور دنبال توپ می کنند.
نمی دانم اول فوتبال جذاب شد و بعد آغشته شد به اقتصاد و سیاست و... یا اول پای آنها به میان کشیده شد و برای بهره مندی شان فوتبال را جذاب جلوه دادند. هر چه که هست امروز فوتبال چیزی فراتر از یک ورزش است. آنقدر که بسیاری موقع تماشا چنان تحت تاثیرند که خود را در میدان می بینند و در حال مبارزه. لااقل من که خیلی وقتها اینجوری هستم.
جالب ترین چیز فوتبال به نظر من شکست خوردنش هست. خیلی ها فوتبال را به نبرد گلادیاتورها تشبیه کرده اند. کوشش بی اندازه برای غلبه بر حریف در حضور تماشاچیان جمع آمده بر گرد میدان نبرد. به نظر من اما این دو شبیه نیستند. لااقل موقع شکست خوردن هیچ شباهتی ندارند. بازنده جنگ گلادیاتورها تمام می شود و باید بمیرد اما بازنده فوتبال باز هم فرصت دارد برای پیروزی. شکست در فوتبال شکست برای همیشه نیست. همین کره جنوبی را ببین. اولین بارش نیست که در این مرحله به ایران ما می خورد. حتما یادت هست که یکبار شش تا گل خورد و به معنای دقیق کلمه تحقیر شد اما چهار سال بعد ایران را حذف کرد، سه سال پیش از ما باخت و حالا دوباره پیروز میدان شده. 
بازنده جنگ گلادیاتورها حتی اگر پیش از نبرد هم خیلی محبوب بوده بعد از شکست خوار می شود و کسی برایش دل نمی سوزاند اما بازنده فوتبال نه. هنوز محبوب است بین آنها که دوستش داشته اند هوادارش بوده اند. شاید چندتا فحش بخورد ولی آن هم از سر دوستی است. یکی از زیباترین صحنه های فوتبال که در یادم مانده زمانی است که آلمان در جام جهانی باخت اما یک ورزشگاه به احترامش ایستاد و برایش کف زد.

عجب چیزی است این فوتبال. کاش زندگی ما هم همینگونه بود.