حداد عادل توی تلوزیون از عملکرد مجلس هفتم دفاع می کرد. حوصله گوش دادن حرفهاشو نداشتم. آخه نمی تونم بپذیرم که مجلس نشینان فعلی، وکیل و نماینده من هستند.
هر چند که دیگه این جماعت هم به سال آخر مجلس نشینی شون رسیدن اما هنوز هم وقتی بهشون فکر می کنم حالم گرفته می شه.
قصد نقد مجلس را ندارم، شایستگی اون را هم در خودم نمی بینم. برای یک نقد منصفانه لازمه که منتقد رها از پیش فرضها قضاوت کنه و من با اعتراف به اینکه از این مجلس بدم می آد و اون را فرمایشی می دونم صرفا احساسم را بیان می کنم.
هیچ وقت نتونستم با این مجلس کنار بیام. از همون اولش که جنتی اکثریت مجلس قبلی را پیشاپیش قربانی حضرات کرد و مشکینی براشون امضای امام زمان را گرفت تا بعدش که با کلی ادعای مردمداری و چه و چه و چقدر بدگویی از مجلس قبلی نشستن توی جایگاهی که براشون تعریف شده بود و الان که دیگه دارن به آخر تاریخ مصرفشون می رسن(البته اگر جنتی ازشون راضی باشه و در بر همون پاشنه بچرخه، این تاریخ قابل تمدیده)
به نظرم مجلس هفتم مجلس کوتوله ها است. مجلس آدمهایی که نمی تونن با خودشون روراست باشن، آدمهایی که خبرنگاری را صرفا به خاطر افشای فیش حقوقی شون از مجلس اخراج می کنند.
مجلس هفتم مجلس ترسوهای پرمدعاست. مجلس آدمهایی که مدام دندان تیز نشان می دهند و خط و نشان می کشند اما خیلی زود جا زده و پا پس می کشند. مجلس استعفاها و استیضاحهای پس گرفته شده.
مجلس هفتم مجلس اعجوبه هاست. مجلس آدمهایی که نمی فهمند هیچ وکیلی نمی تواند خودسرانه دوره وکالت خود را زیاد کند. مجلس آدمهایی که آنچنان تکیه زدن به جایگاه نمایندگی برایشان لذت بخش بوده که اصرار دارند بنا به تصمیم خودشان افزایش دوره داشته باشند!!!
مجلس هفتم مجلس بادآورده است. مجلس آدمهایی که خودشون هم خودشون را جدی نمی گیرن. مجلسی که کسی برای مصوباتش تره هم خرد نمی کنه و برای اعضاش شانیتی قائل نیست. حتی احمدی نژاد هم محلشون نمی ذاره.

مجلس هفتم مجلس خوبیه. وقتی ازش فاصله بگیریم احتمالا می تونیم از خاطراتش به عنوان آینه عبرت بهره ببریم هر چند که الان چیزی بیشتر از آینه دق نباشه.