بعضی وقتها نوشتنت نمی آید. زور که نیست، نمی توانی بنویسی. نه چیزی به نظرت جالب می آید نه حرفی توی گلویت گیر کرده که اگر نگویی خفه ات کند و نه...
یک وبلاگ برای خودت درست کردی و فکر می کنی که حتما باید به روز شود. برای به روز شدنش هم لابد باید چیزی بنویسی و همین می شود دردسر تو وقتی که حرفی برای گفتن نداری.

حسودیم می شود به اینهایی که می توانند یک ساعت حرف بزنند بدون آنکه چیزی گفته باشند و آنهایی که می توانند چند صفحه پشت سر هم بنویسند بدون آنکه خودشان هم بفهمند چه می گویند.

گویا قرار است بسیج اساتید مجری جدید پروژه انقلاب‌فرهنگی در دانشگاهها باشد.
این هم از خوش خبری های هفته بسیج است لابد. مانده ام که کار بسیج چیست؟ بسیج برای چه به وجود آمد و برای چه وجود دارد.

پای حرف بسیجیها که می نشینی از افتخارات دوره جنگ می گویند، از رشادتهای بچه بسیجی ها و از کارهایی که در دفاع از کشور انجام داده اند. حالا هم وقت آمار دادن که می شود موفقیتهای علمی، امدادرسانی، ورزشی و... بسیج را ردیف می کنند جلوی چشمت که بله ما اینیم.

به نظر من اما از بسیج تا بسیج فرق است. شاید بسیج زمانی یک نیروی مردمی بوده. نه حتما چنین بوده. همان زمان که بسیج عامل در دفاع از کشور بود. آن زمان بسیج یک نیروی مردمی بود در مقابل بیگانه متجاوز. مرزی که بسیج می کشید مرزی بود که همه داشتند. مرز بین ایرانی با دشمنی که قصد جانش را کرده بود و قصد خاکش.

امروز چه؟ از بسیج تا بسیج فرق است. مرزها در هم رفته. عده ای را وهم برداشته که هنوز باید مرز بکشند. اگر آنجا نشد اینجا. میان خودمان.
حالا دیگر بسیج مردمی نیست. مرزش را درست میان مردمانی کشیده که روزگاری دفاع از آنها را فرض می دانست. حالا جایی مرز کشیده که خودش را نقض می کند و بسیاری از خودش را به آنسوی مرز هل داده.

بسیج با بسیج فقط در لفظ مشترک است. فاصله بسیج دیروز با بسیج امروز به اندازه شکاف میان مردم و حکومت است و هرچه این شکاف افزونتر شود این دو بسیج نیز از هم دورتر می شوند.
بسیج امروز نه مردمی که دقیقا حکومتی است. بسیج اجتماع افراد مطلوب حکومت است. اجتماع کسانی که سرسپرده حکومت شده اند و از همین روست که مجری اسلامی کردن دانشگاه می شوند و می شود حدس زد که نتیجه اسلامی کردنشان چیست.

از بسیج تا بسیج فرق است. اصلا دوتا هستند به دو رنگ مختلف. ای کاش می شد اسمهایشان با هم فرق داشته باشد.