وقتی یک جایی زلزله می آید یا سیل یا هر بلای طبیعی دیگر، همه با شنیدن خبر ویرانی ها و آمار کشته ها و مجروحین سری به علامت تاسف تکان می دهند و ابراز همدردی می کنند. اصولا کسی مشتاقانه منتظر چنین رخدادهایی نیست و کسی هم از یاداوری آن خشنود نمی شود.
جنگ هم از جمله بلایای مخرب است. اولین نتیجه آن ویرانی بناها، از بین رفتن منابع، تخریب محیط زیست، کشته و زخمی شدن انسانها و... است اما نمی دانم چرا بعضی از یاداوری آن لذت می برند. شاید در جریان جنگ و در مجموعه حوادث مرتبط با آن رخدادهای زیبایی هم حادث شود ولی به نظرم نمی توان خود جنگ را -با هر نامی که بر آن بگذاریم- اتفاقی زیبا و جذاب دانست.

جنگ هشت ساله ما هم از این قاعده مستثنا نیست. نمی گویم باید آن را فراموش کرد، اما معتقدم جایی برای تبریک گفتن هم ندارد و اگر سالروز آغازش هم به یاداوری نیاز داشته باشد باید همتمان را مصروف کوشش در جهت جلوگیری از تکرار آن کند.