1- پیش از انجام هر کاری نیاز است تا موانع پیش روی آن برطرف شود. یکی از این موانع، مانع ذهنی است. یعنی ذهن افراد دخیل در انجام این کار باید مهیای ارتکاب عمل باشد. هرچه عمل مورد نظر از لحاظ فرهنگ حاکم بر مناسبات جامعه نپذیرفتنی تر و ناپسندتر باشد، موانع ذهنی پیش روی آن نیز مستحکمتر بوده و سخت تر برطرف می گردد.

2- درمناقشه اتمی ایران، تاکنون چندین بار از سوی آمریکا و متحدان غربی اش تاکید شده که گزینه اقدام نظامی در دستور کارشان نیست و آنها می کوشند تا به طرق دیپلماتیک ایران را وادارند که به خواسته های مورد نظرشان تن دهد.

3- اخیرا نیروهای مسلح ایران اقدام به آزمایش چند سلاح جدید(موشک رادارگریزبا قابلیت منهدم کردن چند هدف به صورت همزمان، اژدرهای فوق سریع و قایق پرنده) در آبهای دریای عمان کرده اند. سخنگوی پنتاگون در این مورد گفته است که ایرانیها در مورد توان نظامی خود اغراق می کنند.

اینکه ادعای کدامیک از طرفین قرین واقعیت است به من ربطی ندارد اما آنچه برایم جالب بود این است که آمریکا بر چه اساسی خود را مخاطب این مانور و آزمایش سلاحهای جدید یافته که ایران را متهم به اغراق می کند. هر روز در گوشه ای از دنیا از سوی کشورهای مختلف سلاحهای جدیدی آزمایش شده و خصوصیاتی برای آنها ادعا می شود اما کمتر پیش می آید که کشور دیگری درمورد صحت و سقم این ادعاها اظهار نظر کند.

به نظرم می رسد که چنین صحبتهایی را می توان نشانه ای گرفت بر اینکه موانع ذهنی موجود که مانع از بروز جنگ هستند، اندک اندک در حال برطرف شدن بوده و وقوع جنگی که ما در یکسوی آن ایستاده باشیم، روز به روز پذیرفتنی تر می شود.

4- شاید به قول هاشمی در مقابله ایران وغرب همه ضرر کنند(البته فقط شاید) اما آنچه مسلم است آسیب ما بسی کاری تر و ماندگارتر خواهد بود. دولتمردان ما به جای ماجراجویی موظفند تمام تلاش خود را برای جلوگیری از وقوع چنین امری حتی در سطح محدود به کار گیرند. بر این اساس باید در کنار سایر تلاشهای دیپلماتیک، به تقویت فرهنگ صلح طلبی و کنارگذاشته شدن هرگونه خشونت در مناسبات بین الملل یاری رسانند.

یاد خاتمی به خیر که از "گفتگوی تمدنها" حرف می زد و از "ائتلاف برای صلح"

شورای امنیت بالاخره بر سر بیانیه ای که از ایران می خواهد تا فعالیتهای غنی سازی خود را متوقف کند، با اجماع کامل به توافق رسید.

همه 15 عضو شورا از این بیانیه حمایت کرده اند اما مسئولان کشورمان لااقل در واکنش های اولیه خود آن را رد کرده و غیر قابل قبول دانسته اند.

ظاهرا همه دنیا (حتی بیانیه اخیر شورای امنیت) قبول دارند که استفاده صلح آمیز، حق ایران است و نیز همه (از جمله خود ایران) تاکید دارند که تکنولوژی هسته ای نباید منتج به تولید بمب شود. اختلاف تنها بر سر مکانیزم کسب اطمینان خاطر است.

به درستی نمی دانم که در اختلاف موجود حق با کیست (هرچند معتقدم احتمال اینکه همه بر سبیل خطا باشند و یکی درست بگوید بسیار ضعیفتر از آنست که یکی اشتباه کند و بقیه سخنی منطقی داشته باشند) اما احساس می کنم که مسئولان ما در شرایط فعلی باید بیش از پیش بر رفتار و گفتار خود کنترل داشته و پیش از آنکه خطری کلان منافع ملی ما را تهدید کند، با سنجش اوضاع تصمیمی درست اخذ کنند.

واقعیت اینست که در این منازعه هیچ کس در کنار دولتمردان ما نیست. اندک کشورهایی چون ونزوئلا، کوبا و سوریه نیز که از ما حمایت می کنند جدا از ضعیف بودنشان از هراس در تیررس قرار گرفتن خودشان است که به سود ما سخن می گویند. روسیه و چین هم که بر خلاف انتظار ایران، بیشتر با غرب همراهی نشان داده اند تا با ما.

نزاع حاضر، نزاعی ایدئولوژیک نیست که بر سر باید و نباید بگذرد. نزاعی است بر سر چگونه زیستن در یک جهان واقعی.

برای زندگی بهتر باید به جای شعار دادن از فرصتها بهره برداری کرد و از تهدیدها دوری جست.

یکی می خواست گردو بشکنه، گذاشتش زیر پاش و با سنگ زد تو سر خودش.

می خوام سعی کنم کمتر سیاسی بنویسم ولی خب بعضی وقتها نمی شه!!

یادم می آد وقتی که مهاجرانی برای به عهده گرفتن وزارت ارشاد در کابینه اول خاتمی به مجلس راستگرای پنجم معرفی شد، بسیاری از نمایندگان آن دوره که اتفاقا پس از چهار سال غیبت در این مجلس نیز حضور دارند، به دلیل آنکه سالیانی پیشتر مهاجرانی از مذاکره مستقیم با آمریکا سخن گفته بود با وی بنای مخالفت نهادند. از این دست اتفاقات و دشمن نمایی ها با آمریکا در این چند ساله کم نیست.

حالا یک چند روزی است که در مورد مذاکره مستقیم با آمریکا سخن گفته می شود. البته فقط در مورد عراق!

شخصا نه تنها با چنین مذاکراتی مخالف نیستم که آن را ضرورتی برای زیستن در دنیای امروز می دانم. اما معتقدم برای انجام چنین مذاکراتی فرصتهای بهتری در گذشته وجود داشته که از دست رفته و پیش از بوش، رییس جمهور دیگری بر آمریکا حکومت می کرد که بهتر می فهمید و بهتر حرف می زد، اما رییس جمهور وقت ما که اتفاقا او هم به نظر من بهتر می فهمید و بهتر حرف می زد، حتی اجازه روبرو شدن با او را نداشت.

خلاصه اینکه فکر می کنم با توجه به وضعیت فعلی و اوضاع و احوال امروز ایران، مذاکرات پیش رو را نمی توان گفتگویی از سر عزت دانست. سخنان مقامات آمریکا پس از طرح این موضوع به خوبی این واقعیت را نشان می دهد.